Karayip Denizi’nde yer alan Santa Cruz del Islote, 19. yüzyıla dayanan yerleşim tarihiyle dikkat çekiyor. İlk olarak yerel balıkçılar, fırtınalardan korunmak için geçici sığınak olarak kullandıkları bu adada, sivrisinek eksikliği ve korunaklı yapısı sayesinde kalıcı konutlar inşa etmeye başladılar. Ada halkı, yaşam alanlarını genişletmek amacıyla kıyı şeridini deniz kabukları, ağaç gövdeleri, mercanlar ve evsel atıklarla doldurarak adanın yüzölçümünü artırdı.
Günümüzde Santa Cruz del Islote, mahremiyetin neredeyse sıfır olduğu bitişik yapılarla dolu bir labirent haline gelmiş durumda. Adada 100’den az ev bulunmakta ve bu evler, yalnızca dört dar sokakla birbirinden ayrılıyor. Sınırlı alan nedeniyle her odada ortalama 10 kişi kalıyor. Yapı yoğunluğu nedeniyle, adanın bir ucundan diğerine geçmek için komşu evlerin oturma odaları veya mutfakları kullanılıyor.
Aşırı nüfus yoğunluğuna rağmen, adada herhangi bir suç oranı gözlemlenmiyor. Yerel halk, evlerinin kapılarını kilitlemiyor ve polise ya da kolluk kuvvetlerine ihtiyaç duymuyor. Ancak, adanın en büyük sorunlarından biri mezarlık alanının olmaması. Hayatını kaybedenlerin cenazeleri, defnedilmek üzere teknelerle komşu adalara veya anakaraya taşınıyor.
Santa Cruz del Islote’de elektrik, güneş panelleri aracılığıyla sağlanıyor ve bu enerji günde sadece birkaç saat verilebiliyor. Adada merkezi su ve kanalizasyon sistemi mevcut değil. Nüfusun %60’ından fazlasını çocukların oluşturduğu adada bir ilkokul bulunuyor. Ancak, eğitim süreci 10. sınıfa kadar sınırlı olduğu için gençler daha ileri eğitim için anakaraya gitmek zorunda kalıyorlar.
Son zamanlarda balıkçılık temel geçim kaynağı olmasına rağmen, artan turizm potansiyeli sayesinde ada halkı gelir kaynaklarını çeşitlendirmeye başladı. Bu sıra dışı yaşamı deneyimlemek isteyen turistler, adanın ekonomisine katkı sağlıyor. Fakat, iklim değişikliği ile ilgili raporlar, Santa Cruz del Islote’nin 2050’ye kadar tamamen sular altında kalma riski taşıdığını göstermektedir.
